مسوولیت‌پذیری بچه‌ها چه اهمیتی دارد؟
1398/05/22 - 09:53
تاریخ و ساعت خبر:
34618
کد خبر:

مسوولیت‌پذیری بچه‌ها چه اهمیتی دارد؟

«مسوولیت پذیری» موضوع مهمی است که باید آموزش آن را از کودکی به فرزندانمان آغاز کنیم. اما جواب چرا و چگونگی یادگیری این مفهوم به این سادگی‌ها نیست و نیاز به برنامه‌ریزی و آگاهی والدین دارد.
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی طنین یاس - مسوولیت پذیری کودکان، یکی از موضوعات مهم تربیتی و آموزشی است که پدر و مادر نباید از آن غافل شود. اگر خانواده به این باور برسد که فرزندش را برای حضور در اجتماع و قبول مسوولیت‌های فردی و اجتماعی آماده می‌کند باید او را از سنین کودکی بدین منظور تربیت کند و این موضوع به آگاهی‌هایی نیاز دارد تا زیاده‌روی‌ها و افراط و تفریط‌ها سبب حرکت معکوس کودک به سمت مسوولیت گریزی نشود.

در این گزارش برای چرایی تربیت کودک مسوولیت پذیر و تکنیک‌های آن با «فاطمه محمدصالحی» روانشناس و در ادامه برای آموزش مسوولیت پذیری با عاطفه کیانی نژاد کارشناس ارشد روانشناسی صحبت کردیم.



چرا باید فرزندمان را مسوولیت پذیر بار بیاوریم؟

بچه‌ها برای همیشه عضو خانواده ما نیستند و باید وارد اجتماع شوند و برای دنیای زمان بزرگتری‌شان آماده شوند. برای همین باید مسوولیت پذیر تربیت شوند. مسوولیت پذیری یعنی توان همکاری با دنیا. یعنی آماده موفقیت شدن. یعنی آماده رابطه درست و موفق برقرار کردن با اشخاص مختلف که اگر این مهارت نباشد، همه از نزدیک شدن به فرزند ما سرباز می‌زنند.

گاهی اوقات به این دلیل که کلمات و مفاهیمی چون مسوولیت‌پذیری سنگین به نظر می‌رسد و این فکر به وجود می‌آید که هنوز یادگیری این موضوع برای بچه من زود است و حالا حالاها وقت دارد که بخواهد کارهای مختلف را انجام دهد، خانواده‌ها اصلا به دنبال آموزش چنین مفاهیمی برای بچه‌ها نیستند. در حالی که یاددادن مسوولیت پذیری یک باره نیست. مسوولیت‌پذیری به معنی محول کردن یک وظیفه سخت و غیرقابل انجام نیست. اتفاقا می‌تواند یک سرگرمی بزرگ باشد. چرا که بچه‌های ما در کودکی وقتی مسوولیتی را قبول می‌‌کنند در کنارش، لذت «من توانایی انجام این کار دارم» را می‌چشند. از این جهت اگر ما مسیر فطرتشان را کج نکنیم خودشان از این موضوع کاملا لذت می‌برند. حالا این کج کردن چه زمانی اتفاق می‌افتد؟ همان زمان که دلسوزی افراطی می‌کنیم. در نتیجه گاهی خودمان نسبت به اطرافیانمان مسوولیت پذیر نیستیم به خصوص زمانی که به جای این کلمه از کلمات دیگری استفاده می‌کنیم. مثلا کلمه «چه گیری کردم؟»«به ما چه ربطی دارد؟»



تمرین مسوولیت‌پذیری را از کی شروع کنیم؟

آموزش مفاهیم را همیشه از زمانی که بچه به آن تمایل دارد آغاز کنیم. می‌توانیم از آن میل برای پیشرفت فرزندمان استفاده کنیم. مثلا برای مسوولیت پذیری بچه‌ها از 3 سالگی میل به مستقل بودن و انجام کارها را به تنهایی دارند. اگر قدر دانستیم و کارها را به آن‌ها محول کردیم و از آنها کار خواستیم، بچه‌ها احساس می‌کنند که می‌توانند مسوولیت‌پذیر باشند. مهم نیست این اسم را بدانند مهم این است که از محتوای کاری که می‌کنند لذت ببرند.



مسوولیت پذیری را چگونه به بچه‌ها بیاموزیم؟

برای چگونگی آموزش تکنیک‌ها و باید و نباید‌هایی وجود دارد که در ادامه به آنها می‌پردازیم:

اینکه بچه‌ها هرکار اشتباهی می‌کنند و ما سریع آن کمبود را برایشان جبران کنیم، نکته تربیتی مهمی است که اثر منفی دارد. به طور مثال اگر اسباب بازی‌شان را خراب کنند و ما بلافاصله آن را با اسباب بازی تازه جایگزین کنیم این کار ما یکی از تله‌های بزرگی است که جلوی مسوولیت پذیر شدن کودک را می‌گیرد. این موضوع باعث می‌شود که کودک فکر کند اگر بی مسوولیت باشد هم اتفاق خاصی نمی‌افتد چون دیگرانی هستند که برای جبران نقص‌هایش کاری بکنند.
وقتی خیلی هوای بچه‌ را داریم هم در حال ارتکاب اشتباه بزرگی هستیم و کودک به خودش می‌گوید چرا حواسم را جمع کنم و خودم را به زحمت بیندازم وقتی دیگران حواسشان به من هست. به این صورت ممکن است او حتی یک اشتباه را زیاد تکرار کند.
اگر می‌خواهیم مسوولیت پذیری کودک را درباره اطرافیان او تقویت کنیم، باید از خانواده شروع کنیم. یعنی وقتی مسوولیتی را به آنها محول می‌کنیم که کمک حال خود خانواده است، مقدمه‌ای می‌شود که برای خودش توی ارتباطات با دوستانش هم مسوولیت‌پذیر باشد.
والدین ممکن است عجول باشند و تمرین مسوولیت‌پذیری را با کارهای سخت شروع کنند. باید بگوییم این کار غلط است و آنها نتیجه‌ای نمی‌گیرند. علت این است که اگر کاری بیش از طاقت یک کودک را به او محول کنیم او نمی‌تواند نتیجه موفقیت‌آمیزی بگیرد در نتیجه به خودش می‌گوید من چون نمی‌توانم، پس نباید مسوولیت قبول کنم. باید به تدریج و به اندازه توان بچه به او کار بدهیم.
اگر بچه‌ را در بمباران مسوولیت قرار بدهیم خطرناک است. او به خودش می‌گوید من دوست دارم کار بدون مفرح هم داشته باشم که می‌شود همان بازی و سرگرمی. پس اگر مسیر مسوولیت‌پذیری بچه‌ها را اشتباه برویم ممکن است این همکاری کلا از طرف کودک قطعا شود.
اجازه بدهید بچه‌ها وقتی در چالش‌های یک مسوولیت قرار می‌گیرند خودشان هم فکر کنند. امتحان کنند و حتی در برخی مسائل به ما مشورت بدهند و اینطور خودشان را ارتقاء بدهند.
اگر بچه در کارهایش موفق نشد، مدام به او نگوییم دیدی نمی‌توانی، دیدی گفتم انجام نده. این موضوع سبب می‌شود کودک به یک درماندگی آمیخته شده با ترس برسد. درماندگی آمیخته شده یعنی کودک فکر میکند هیچ وقت تلاش‌های او به موفقیت نخواهد رسید و اگر به این باور برسد از خودش قطع امید می‌کند و دیگر دوست ندارد یک مسوولیت را تجربه کند.

چگونه کودکمان را تربیت کنیم تا کودکمان در بزرگسالی مسوولیت پذیر باشد؟

بازگشت به ابتدای صفحه بازگشت به ابتدای صفحه
برچسب ها:
مسئولیت پذیری، کودکان،
اخبار مرتبط
ارسال نظر
  • مخاطبان گرامی، برای انتشار نظرتان لطفا نکات زیر را رعایت فرمایید:
  • 1- نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.
  • 2- نظرات حاوی مطالب کذب، توهین یا بی‌احترامی به اشخاص، قومیت‌ها، عقاید دیگران، موارد مغایر با قوانین کشور و آموزه‌های اسلامی منتشر نمی‌شود.
  • 3- نظرات بعد از بررسی و کنترل عدم مغایرت با موارد ذکر شده تایید و منتشر خواهد شد.
نام:
ایمیل:
* نظر:
آخرین اخبار
اخبار پر بحث
بازگشت به ابتدای صفحه بازگشت به ابتدای صفحه
نخستین پایگاه خبری تحلیلی زنان کشور
پست الکترونیکی:
info [at] tanineyas [dot] ir
طراحی و اجرا الکا