کد خبر: 12074                      تاريخ انتشار: 1397/10/22 - 09:17
به بهانه میلاد حضرت زینب(س):
تلفیق صبر و شکر در منظومه رفتاری زینب(س) / امیدواری ویژگی بارز حضرت زینب(س) است
 
حضرت زینب(س) ویژگی های برجسته و ممتازی دارد که یکی از آن ها، آمیختگی دو خصلت مهم در اسلام به نام صبر و شکر است که از ظهر روز عاشورا به شکل برجسته نمود پیدا کرد و در تمام مراحل پس از واقعه عاشورا ادامه یافت، دو ویژگی که بخشی از منظومه رفتاری حضرت را شکل می دهد.
 
زهرا باقری- سالروز میلاد حضرت زینب(س) فرصت مناسبی برای مرور زندگی این بزرگوار و گرفتن درس هایی برای در مسیر حق قرار گرفتن است، چراکه تمام بخش های زندگی این بانوی نمونه در اسلام، می تواند الگویی برای تمام زنان و مردان حقیقت جو باشد.
عقیله بنی هاشم(س) دارای ویژگی های برجسته متعددی هستند اما یکی از اقدامات برجسته حضرت زینب(س) که کمتر مورد توجه قرار گرفته است و می تواند در جهان اسلام، نگاه تازه ای ایجاد کند، علاوه بر ابلاغ عمومی پیام عاشورا، ایجاد راه جدیدی در معنای صبر و شکر بود.
حضرت(س) توانستند نگاه تازه ای به صبر و شکرگزاری را پایه ریزی کنند، نگاهی که امروز جامعه از نبود آن در رنج هستند و به شدت به آن احتیاج دارد و پرداختن به این الگو راه رهایی از ناامیدی است.

نماز شب، یک عمل مستحبی است، با این حال، عقیله‌ی بنی هاشم(س)، پس از واقعه عاشورا و اتفاقاتی که در این مدت افتاده بود، حتی نماز شبشان ترک نشد که این نشان دهنده نگاه این بانوی بزرگوار به حکمت الهی است و می تواند نشانه ای از شکرگزاری باشد و اوج این نگاه متفاوت از اتفاقات، در ظهر روز عاشورا است، پس از شهادت امام حسین(ع) زمانی که بدن تکه تکه شده برادر را با دستانشان به سوی آسمان می‌گیرند، می فرمایند که خدایا این قربانی را از ما قبول کن.
همچنین در مقابل یزید که با کنایه به ایشان عرض می کند که دیدی چه مصیبتی بر تو وارد شد؛ می فرمایند من جز زیبایی ندیدم. این ها جز اوج نگاه حضرت زینب(س) که بسیار متعالی تر از نگاه های انسان های دیگر به زندگی و اتفاقات سخت و گاهی اتفاقات به ظاهر روزمره است، گره خورده در حکمت های الهی و اعتماد به خدایی است که تمام اتفاقات و جریانات زندگی را رقم می زند و سرآغاز مسیر تازه ای برای دیندارانی است که می خواهند از سیره این بزرگوار درس صبر و شکرگزاری بگیرند.
اما نباید فراموش کرد که به طور مسلم، این نگاه، در یک منظومه فکری و رفتاری شکل گرفته است که مهمترین ویژگی و پایه اصلی آن، عبادت خالصانه برای خداوند است، که این ویژگی جزو خصایص ثابت حضرت زینب (س) بود، چنانکه در کتاب ریاحین الشریعه آمده است: «شب زنده داری زینب در تمام عمرش ترک نشد حتی شب یازدهم محرم».
علم عقیله بنی هاشم(س)، نیز در ایجاد و تثبیت این مسیر بسیار موثر بود و حضرت سجاد(ع) پس از خطبه پرمحتوا و آتشین حضرت زینب(س) در بازار کوفه، به ایشان فرمودند: الحمدلله تو دانشمند و عالمه ای بدون معلم و بانوی خردمندی بدون استاد می باشی.
از دیگر ابعاد این منظومه شخصیتی، بزرگواری حضرت است که در عصر روز عاشورا زمانی که دو پسر ایشان شهید می شوند، بخشی از آن نمود پیدا می کند؛ در این زمان حضرت زینب(س) از خیمه بیرون نیامدند، در حالی که هنگام شهادت سایر شهدا از خیمه بیرون می آمدند و امام حسین(ع) را دلداری می دادند ولی اینجا برای به رخ نکشیدن اهدای این دو گل در راه قیام امام حسین(ع)، از خیمه بیرون نیامدند و در هیچ جای تاریخ، کسی سراغ ندارد که حضرت از شهادت فرزندانش سخن گفته باشد که شاید اگر این اتفاق می افتاد، دیگرانی گمان باطل می بردند که ایشان از غم فراغ فرزندانش اینقدر در مورد عاشورا صحبت می کنند و پیام اصلی قیام امام حسین(ع) به حاشیه می رفت در حالیکه تمام فرمایشات عقیله(س) پس از عاشورا، تبلیغ اسلام ناب و رساندن پیام عاشورا به مردمی بود که گوش هایشان از معرفی اسلام انحرافی معاویه و یزید پر شده بود.
ایستادگی و تکلیف محوری در تبلیغ اسلام بخش دیگری از این منظومه است، ویژگی مهم و ارزنده ای که در مجلس یزید به منصه ظهور گذاشته شد، در این مجلس، حضرت زینب(س) چنان خطبه‌ای را جاری کردند که همه متحیر شدند و با وجود اینکه بنا به ظاهر، همه چیز علیه ایشان بود، مقابل یزید ایستادگی کردند، زیرا وظیفه ایشان ایستایی بود بنابراین بدون ذره‌ای ترس در وجودشان چنان خطبه ای خواندند که یزید در نهایت گفت، خدا عبید الله را لعنت کند که او از خودش دستور قتل حسین بن علی (ع) را صادر کرد.
انتهای پیام/ز